4 فوریه 2025- یک مطالعه ی جدید که در ژورنال JAMA Network Open منتشر شده است، عوامل مرتبط با قطع GLP-1 RAها و شروع مجدد متعاقب آنها را در میان بزرگسالان دارای اضافه وزن یا چاق ساکن ایالات متحده بررسی کرد.
بیماری های مرتبط با وزن و استفاده از GLP-1 RAs
تقریباً سه چهارم از بزرگسالان آمریکایی دارای اضافه وزن یا چاقی هستند که سالانه حدود 173 میلیارد دلار هزینه های پزشکی را متحمل می شوند. تحقیقات نشان داده است که آگونیست های گیرنده ی GLP-1 به طور قابل ملاحظه ای سطح هموگلوبین A1c، خطر قلبی عروقی و وزن را کاهش می دهند. با این حال، برای به دست آوردن اثرات پایدار، مصرف آنها باید ادامه داشته باشند. دلیل قطع این داروها می تواند ناشی از اثربخشی، هزینه، تحمل بیمار و دسترسی به آنها باشد.
اثربخشی GLP-1 RA در بین بیماران ناهمگن است. در بسیاری از بیماران، کاهش وزن به سطح پلاتو یا استاپ وزنی می رسد(که در آن کاهش وزن متوقف شده یا بسیار کُند میشود) که می تواند منجر به قطع دارو شود. شروع مجدد و ادامه ی آن می تواند توسط عواملی مانند دسترسی و مقرون به صرفه بودنGLP-1 RA ها انجام شود، زیرا چاقی در بین افراد با درآمد پایین، شایع تر است. محدودیت های عرضه نیز می تواند استفاده مداوم از GLP-1 RAs را محدود کند.
در تحقیقات قبلی تا حد زیادی میزان کاهش وزن و نقشی که قطع GLP-1 RA ایفا می کند، نادیده گرفته شده است. علاوه بر این، توصیف الگوهای شروع مجدد پس از قطع نیز ضعیف است.
درباره این مطالعه
محققان در مطالعه ی حاضر نمونه ای از بزرگسالان آمریکایی را که دارای اضافه وزن یا چاقی بودند، مورد بررسی قرار دادند و میزان و عواملی که باعث قطع GLP-1 RAs میشوند را توصیف کردند. همچنین محققان علاوه بر آگونیست های گیرنده ی GLP-1 با برچسب دوگانه(مانند لیراگلوتاید و سماگلوتاید)، آگونیست های گیرنده ی دوگانهGIP/GLP-1 برچسب گذاری شده برای چاقی و دیابت نوع 2(تیرزپاتید) را مطالعه کردند. ناهمگونی در بین افراد با و بدون T2D مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت، محققان عوامل دخیل در شروع مجدد و نرخ شروع مجدد این داروها را مطالعه نمودند.
داده ها ازTruveta مشتق شده اند که حاوی داده های پرونده الکترونیک سلامت (EHR) به طور مداوم به روز شده و مرتبط از 30 سیستم مراقبت های بهداشتی ایالات متحده است. بین 1 ژانویه 2018 و 31 دسامبر 2023، 125474 بزرگسال به تازگی درمان را با GLP-1 RA با برچسب دوگانه را آغاز کردند. بیماران قبل از شروع این درمان ها دارای شاخص توده بدنی(BMI) 27 یا بیشتر بودند. آنها تا 2 سال برای توقف داروها و برای دو سال دیگر برای شروع مجدد این داروها پیگیری شدند.
در ابتدا، بیماران بر اساس وضعیت ابتلا به دیابت نوع 2 طبقه بندی شدند. مدلهای کاپلان مایر برای تخمین نسبت های قطع و شروع مجدد استفاده شد. مدلهای رگرسیون خطرات متناسب کاکس برای یادداشت ارتباط بین نسبت های قطع و شروع مجدد و ویژگی های جمعیت شناختی اجتماعی استفاده شد.
یافته های این مطالعه
در نمونه ای که معیارهای ورود را داشت، 61 درصد مبتلا به دیابت نوع 2بودند. از این میان 98.6 درصد افراد از داروهای ضد دیابت و 1.4 درصد از داروهای ضد چاقی استفاده می کردند. در بین 39 درصد فرد بدون دیابت نوع 2، 61.8 درصد از داروهای ضد دیابت بدون برچسب، و 38.2 درصد از داروهای ضد چاقی استفاده می کردند. میانگین سنی افراد حدود 54 سال و حدود 65 درصد زن بودند. از نظر نژاد یا قومیت، 14.5٪ سیاه پوست یا آفریقایی آمریکایی، 2.1٪ آسیایی، 73.5٪ سفید، 12.8٪ اسپانیایی تبار بودند، و بقیه شامل سایر نژادها بودند.
اشاره شد که حدود 54% و 72% از بیماران GLP-1 RA خود را به ترتیب طی 1 سال و 2 سال قطع کردند. برای بیماران مبتلا به T2D، نرخ قطع به طور قابل توجهی کمتر بود. در نمونه فرعی شامل بیمارانی که به مدت 2 سال کامل پیگیری شدند، نرخ های قطع مشابهی ثبت شد. با توجه به عوامل مرتبط با قطع بیشتر، سن بالای 65 سال و نداشتنT2D مهم ترین بودند.
در میان افراد مبتلا به T2D، افراد با درآمد بالاتر میزان قطع مصرف کمتری را نشان دادند. همچنین ارتباط معنی داری بین قطع کمتر و کاهش وزن بیشتر در حین درمان مشاهده شد. علاوه بر این، در بیمارانی با عوارض جانبی گوارشی متوسط یا شدید، احتمال قطع مصرف بیشتر بود. طبق یادداشتهای بالینی، هزینه های بالاتر و عوارض جانبی شایع ترین دلایل قطع مصرف بود.
در مجموع 41792 بیمار در آنالیزهای شروع مجدد وارد شدند که بیشتر آنها زن، سفیدپوست، نه اسپانیایی تبار یا لاتین تبار، بودند. پس از قطع اولیه، میانگین زمان پیگیری 435 روز بود. در طی یک سال، 47.3٪ از بیماران مبتلا بهT2D و 36.3٪ از بیماران بدون T2D دوباره GLP-1 RA را شروع کردند. ارقام مربوطه 57.3% و 46.4% برای شروع مجدد طی 2 سال پس از قطع دارو بود.
با توجه به عوامل مرتبط با شروع مجدد، در بین افراد بدون T2D، احتمال شروع مجدد در افراد 65 سال یا بالاتر به طور قابل توجهی کمتر بود. بین شروع مجدد بیشتر و درآمد بالاتر همبستگی مثبتی وجود داشت، اگرچه این رابطه همیشه معنی دار نبود. افزایش وزن پس از قطع مصرف نیز با احتمال بالاتری از شروع مجدد در میان بیماران با یا بدون T2D همراه بود. در نهایت، در هر دو گروه از بیماران، نرخ شروع مجدد کمتری در مورد عوارض جانبی گوارشی متوسط یا شدید در طول درمان اولیه مشاهده شد.
نتیجه گیری
در مجموع، اکثر بیماران دارای اضافه وزن یا چاق درمان با GLP-1 RAها را در مدت یک سال قطع کردند. نرخ قطع بالاتر و نرخ شروع مجدد کمتر در افراد بدون T2D ثبت شد. نابرابری در پایبندی و نابرابری در دسترسی به درمان های موثر می تواند نابرابری در چاقی را تشدید کند.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250204/High-discontinuation-rates-of-GLP-1-agonists-found-among-patients-with-obesity.aspx